လက္ပေတာ႔တစ္လံုး၊ မိုဘိုင္းဖုန္းႏွင့္ ဂစ္တာတစ္လက္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

(က)
Laptop တစ္လံုး

သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အရာေလးပါ။ က်ေနာ္ သူမရွိရင္မေနတတ္ေတာ႔ဘူး။
အမွန္ပါပဲ..။ မိေ၀းဖေ၀း မိသားစုနဲ႔ေ၀း၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေ၀း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေ၀း၊ အမိေျမနဲ႔ေ၀း၊ ဟိုအေ၀းတစ္ျပည္ရပ္ျခားမွာ က်ေနာ္္႔အနားမွာရွိေနတတ္တဲ႔ အေဖာ္၊ က်ေနာ္႔ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ ေရာင္းရင္း၊ က်ေနာ႔္ရဲ႕ အားကိုးရတဲ႔မိတ္ေဆြ၊ က်ေနာ္႔ရဲ႕ပညာသင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း၊
အဲဒီလို လက္ပေတာ႔ေလးဟာ က်ေနာ္႔ရဲ႕အလင္းေရာင္ေလးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ရဲ႕ ..

ငယ္ငယ္တုန္းက ထီေပါက္ရင္ဘာ၀ယ္မလဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ခဲ႔တာ Laptop တစ္လံုးပါ။ Laptop တစ္လံုးနဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ဟာကိုေရြးမလဲဆိုရင္ Laptop ေလးကိုပဲေရြးခ်ယ္မိမွာအမွန္ပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ မပစ္ပယ္ႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ကြန္ပ်ဴတာကိုစြဲလန္းခဲ႔တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီပဲ။ က်ေနာ္တို႔သံေယာဇဥ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီေလ။ အဲဒီေတာ႔ သံေယာဇဥ္က ႀကီးလြန္းလွတာေပါ႔။

အခုဆို ပိုဆိုးလာပါတယ္။ မီးပ်က္တယ္ဆိုတာလဲမရွိေတာ႔ သူနဲ႔က်ေနာ္ ဆက္ဆံေရးက အၿမဲလက္ပြန္းတတီး ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ေလ။ သူ႔ခလုပ္ကေလးေတြေပၚမွာ က်ေနာ္႔လက္ကေလးေတြ ေျပးလႊားရင္း အင္တာနက္လွဳိင္းလုံးေတြေပၚ က်ေနာ္ကစားရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ္႔ျပသနာေတြ သူကရွင္းေပးလိုက္၊ သူ႔ျပသနာေတြ ကိုယ္ကရွင္းလိုက္နဲ႔ လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္အတူတူ ပုခံုးဖက္သြားရတာ .. ေပ်ာ္တယ္။

တခါတေလလည္းက်ေနာ္က သူ႔ကိုစိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္တတ္ပါေသးတယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ပစ္ထားမိတတ္ေပမယ္႔ က်ေနာ္မေနႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္ျပန္လည္ဖက္တြယ္မိတတ္ပါတယ္။
အင္တာနက္နဲ႔ လက္ပေတာ႔သာရွိမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္႔လိုခ်င္တာေတြ အမွန္မုခ် ျဖစ္လာရမွာပဲ။ သူလက္ကိုတြဲ က်ေနာ္ ရဲရဲႀကီး ႀကံဳး၀ါးခဲ႔ဖူးတယ္။ အဲဒီလို သူဟာ က်ေနာ္႔အတြက္ ထာ၀ရမိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔တာပါ။

(ခ)
မိုဘိုင္းဖုန္း

က်ေနာ္က ပကာသနေတြကို မက္မက္ေမာေမာစားသံုးတတ္သူ မဟုတ္ပါ။
က်ေနာ္႔မွာ လက္တေလာ ဟမ္းဖုန္းေလးတစ္လံုး ရွိပါတယ္။ ဖုန္းေလးရခါစကေတာ႔ ဖုန္းေျပာရုံ မက္ေဆ႔ပိုရုံကလြဲလို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႔ စိတ္မ၀င္စားခဲ႔ဖူးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ ပ်င္းတဲ႔အခါ ေလွ်ာက္ၿပီးကလိရင္းက ဂိမ္းကစားတတ္လာတယ္။ ေတြ႕သမွ်အမွတ္တရဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရင္း ဖုန္းေလးနဲ႔ ကင္မရာေလးကိုသေဘာက်လာပါတယ္။ သီခ်င္း၀ါသနာပါတဲ႔သူမို႔ နားၾကပ္ေလးတတ္ၿပီး သီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္တတ္ပါတယ္။
ဘလူးတုေလးသံုးလိုက္၊ USB ေလးသံုးလုိက္နဲ႔ သူနဲ႔ က်ေနာ့္လက္ပေတာ႔ေလးနဲ႔က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားပါေတာ႔တယ္။
ပန္းၿခံထဲမွာထိုင္ၿပီး ကဗ်ာရြတ္ရင္း ဖုန္းေလးနဲ႔ ကိုယ္႔အသံကိုသြင္းတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ျပန္စဥ္းစား၊ ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးကဗ်ာေလးေတြျပန္ဆိုၿပီးေတာ႔ အသံသြင္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီဖုန္းေလးက ခ်စ္စရာေလးပါဗ်ာ။

က်ေနာ္ေပါ႔ဆမိလို႔ ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က်ရတာလဲ အခါခါ။ တခါမွလည္းကြဲသည္နာသည္မရွိ။ အၾကမ္းပရမ္းအေတာ္ခံသည့္ေကာင္ ..။

မနက္ခင္းသူ႔က်ျပန္ေတာ႔လည္း သူ႔ကိုပဲ အားကိုရတယ္။ က်ေနာ္႔မွာ ႏွဳိးစက္နာရီမရွိေတာ႔ ..။ သူ႔ကို ႏွဳိးခိုင္းရတယ္။ က်ေနာ္႔အတြက္ နာရီဆိုလဲ..သူ။ ျပကၡဒိန္ဆိုလဲ..သူပဲေပါ႔။

အလုပ္အားတဲ႔ရက္ ညီအစ္ကိုတေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ေတြ႕ၾကဆံုၾကဖို႔ခ်ိန္းတဲ႔အခါ… ျမန္မာျပည္က မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီဖုန္းဆက္တဲ႔အခါ.. သူရွိေနေတာ႔ က်ေနာ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပပါတယ္။

တစ္ေန႔က ေတာ႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္႔ကို ခပ္တိုးတိုးေလးလာေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကို အသံုးခ်လို႔ရလို႔ေပါင္းတာပါတဲ႔။ က်ေနာ္႔အတြက္ မလိုအပ္တဲ႔တစ္ေန႔က်ရင္ သူ႔ကို စြန္႔ပစ္သြားမွာသူသိပါတယ္တဲ႔။
က်ေနာ္သနားသြားပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကိုသံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိပါၿပီ။ က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာလဲ သူ႔ကို မစြန္႔ပယ္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ က်ေနာ္႔အတြက္ အသံုး၀င္လြန္းလို႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားပါတယ္။ က်ေနာ္သြားေလရာမွာ သူအၿမဲပါပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဖုန္းကေလးက ေမ႔က်န္ခဲ႔လို႔မရတဲ႔ အရာတစ္ခုျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္။

(ဂ)
ဂစ္တာတစ္လက္

ခင္ဗ်ားတို႔ … လူငယ္ဘ၀ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပါသလဲ။
က်ေနာ္.. ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ပါတယ္။
အဲဒီလို ဂစ္တာေတးသံေတြနဲ႔အတူ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ္႔ ဂစ္တာေလးဟာလည္း ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္ရာညေတြရဲ႕ လေရာင္လြင္ျပင္မွာ အတူတူျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကဖူးပါတယ္။
ရပ္ကြက္ထဲမွာ၊ လမ္းမေပၚမွာ၊ အေဆာင္ေရွ႕မွာ၊ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ … ဂစ္တာေလးကိုေထြးပိုက္ ၾကည္ႏူးစရာေတးသံေလးေတြ၊ လြမ္းဆြတ္စရာ ေတးသီခ်င္းေလးေတြကို ဖန္ဆင္းခဲ႔ဖူးတယ္။

စိတ္ညစ္ညဴးစရာမွန္သမွ် ဂစ္တာတီးၿပီးသီခ်င္းဆိုလိုက္ရင္ အားလံုးက ေျပေလ်ာ႔သြားခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ခုခုေၾကာင့္ အဆင္မေျပေဒါသထြက္လာတဲ႔အခ်ိန္၊ စိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ဂစ္တာေလးက က်ေနာ္႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္၊ စိတ္ေျဖသိမ္႔စရာ အရာေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ ဂစ္တာႀကိဳးေလးေတြေပၚမွာ က်ေနာ္႔လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ေျပးလႊားတဲ႔ အခ်ိန္၊ ခပ္တိုးတုိးေလး ညည္းဆိုလိုက္တဲ႔ သီခ်င္းစာသားအပိုင္းအစတစ္ခ်ဳိ႕ … အဲဒီလို က်ေနာ္႔ရင္ခုန္သံေတြကို ဂစ္တာေလးနဲ႔ ေျခြ..ေျခြ ခ်ခဲ႔ဖူးတယ္။

အခုေတာ႔က်ေနာ္႔ ဂစ္တာေလးကို လြမ္းေနတယ္။
အခန္းေထာင့္မွာေထာင္ထားတဲ႔ ႀကိဳးေလ်ာ႔ေနတဲ႔ ဂစ္တာေလးတစ္လက္ဟာ သူ႔သခင္ရဲ႕ ေထြးေပြ႕မႈကို ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္စားေနရွာမွာပဲ။ ဂစ္တာေလးသာ စကားေျပာတတ္မယ္ဆိုရင္ေလ .. သူလဲ က်ေနာ္႔ကို လြမ္းေနတာပါလို႔ ေျပာမွာေသခ်ာပါတယ္။

လူငယ္ဘ၀မွာ ဂစ္တာေလးနဲ႔အတူ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ဂစ္တာေလးကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္မိတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္ က်ေနာ႔္စိတ္ထြက္ေပါက္ေတြ မေကာင္းတဲ႔ေနရာကို ေရာက္မသြားခဲ႔တာေပါ႔။ စိတ္ညစ္လို႔ အရက္မေသာက္ဘူး.. စိတ္ညစ္လို႔ ဂစ္တာတီးတယ္။ အသည္းကြဲလို႔ အရက္မေသာက္ဘူး .. အသည္းကြဲလို႔ ဂစ္တာတီးလိုက္တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္သြားရေအာင္လာေခၚၾကတဲ႔အခါ က်ေနာ္.. ဂစ္တာတီးေနတတ္ပါတယ္။ ထမင္းစားရေအာင္လို႔ ေမေမလာေခၚတဲ႔အခါ က်ေနာ္.. ဂစ္တာတီးေနတတ္ပါတယ္။ ဂစ္တာနဲ႔ က်ေနာ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ ဂစ္တာက ခြဲလို႔မရတဲ႔ အရာတစ္ခုပါ။

အခုလား….
အခု က်ေနာ္ဂစ္တာတီးေနတယ္ေလ..
က်ေနာ္႔ဂစ္တာေလးမဟုတ္တဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္ကိုေပါ႔ ။
တခ်ိန္က အတူတြဲခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဂစ္တာေလးရယ္..ငါ႔ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါကြယ္…

(ဃ)
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္

က်ေနာ္ကေတာ႔ စူပါမွ စူပါပဲဗ်ာလို႔ ကိုလြင္မိုးကဆိုလာေတာ႔ က်ေနာ္႔ကိုယ္က်ေနာ္ ၿပံဳးမိပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ႔ ေကာ္ဖီမွေကာ္ဖီပဲဗ်ာလို႔လဲ သူ႔လိုမ်ဳိး လိုက္ေျပာျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္ အရင္က လဘက္ရည္ကိုႀကိဳက္ခဲ႔တယ္။ အညာသားေတြက အခ်ဳိႀကိဳက္တယ္ေလ။ ခ်ဳိစိမ္႔တို႔ ဖန္ခ်ဳိတို႔ေပါ႔။ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တာကိုက အလုပ္တစ္ခုလိုမ်ဳိးပဲ။ သြားေနက်မသြားရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ အဲလိုပဲ ေသာက္ေနက် မေသာက္ရရင္လဲ မေနႏိုင္ခဲ႔ဘူး။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုေတြက လဘက္ရည္ေလး၊ ေကာ္ဖီေလးေတြကို အရသာခံေသာက္ရင္း စကားေျပာေနက်၊ ျငင္းခုန္ေနက်ကိုး။

ေနာက္ပိုင္းမွာ မနက္ခင္းေက်ာင္းသြားတယ္ ေကာ္ဖီနဲ႔မုန္႔ကၽြတ္ (ေရႊက်ီးမုန္႔ကၽြတ္ဗ်)၊ ေက်ာင္းမွာ ကင္တင္းန္ထုိင္ေတာ႔လဲ စူပါေကာ္ဖီ၊ ေက်ာင္းကျပန္လာ ၇၃လမ္း၊ ယူနီစန္မွာ သူငယ္ခ်င္းတေတြ ထိုင္ၾကေတာ႔လည္း စူပါ၊ ညပိုင္း စာၾကည့္တဲ႔အခါ ေသာက္မိတာကလည္း စူပါေကာ္ဖီပါ။ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္လက္ခုပ္တီးလိုက္ရင္ စာပြဲထုိးေလးေတြက စူပါတစ္ခြက္ အျမန္လာခ်ေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေကာ္ဖီက က်ေနာ္႔ဘ၀ထဲကို တစ္စတစ္စ ၀င္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဟာ စြဲမက္ဖြယ္ရာေကာင္းပါတယ္။ ေဆြမ်ဳိးေမ႔ေအာင္ေကာင္းတဲ႔ အရသာဟာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ပါပဲ။
အခုေတာ႔စူပါကေန နက္စ္ကေဖး(အ၀ါ)ကို ေျပာင္းၿပီး ေသာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အရသာက နည္းနည္းေလး ကြဲလြဲေနပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ေကာ္ဖီႀကိဳက္တဲ႔လူကေတာ႔ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔အရသာေလးကေတာ႔ စူပါေကာ္ဖီမစ္ပါပဲဗ်ာ။

ေမေမက ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ မႀကိဳက္ပါဘူး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ တတြတ္တြတ္ေျပာေနတတ္ပါတယ္။ ေကာ္ဖီေသာက္တာမ်ားတဲ႔ေနေတြဆို ဂစ္တာတီးလိုက္ ကြန္ပ်ဳတာသံုးလိုက္နဲ႔.. မိုးလင္းသြားတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေကာ္ဖီဆို အနည္းဆံုးတစ္ေန႔သံုးခြက္ပါပဲ။ အဲဒီလိုေကာ္ဖီက က်ေနာ႔္ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးေလးပါ။

ကဗ်ာဆရာႀကီး အိုမာခရမ္ေရးခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာေလးကို သတိရမိပါတယ္။
“သစ္ရိပ္ေအာက္မွာ
ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္
၀ိုင္တစ္ခြက္နဲ႔
ခ်စ္သူသာအနားမွာရွိေနမည္ဆုိပါလွ်င္
ေလာကဟာ ျပည့္စံုဖြယ္အတိ
ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မည္..” တဲ႔။

က်ေနာ္အတြက္ ကေတာ႔ လက္ပေတာ႔တစ္လံုး၊ မိုဘိုင္းဖုန္းနဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သာ ရွိေနခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေလ..
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မလို..
ေလာကႀကီးဟာ ၿပီးျပည့္စံုသြားပါေတာ႔တယ္။

ေဆာင္းခ်မ္းမိုး